rebelfeeling

ฉันเหงาฉันจะอยู่เป็นเพื่อนตัวเองเราจะออกไปเดินเล่นด้วยกันที่นั้นที่นี่ ฉันเหงาฉันอยู่คนเดียวได้ถึงจะโดดเดี่ยวแต่บางคราวก็สุข  ฉันเหงาแต่เรามีกันและกันเสมอในโลกของเรา ฉันเหงาแต่ฉันก็ไม่เคยต้องการให้ใครได้เข้ามาเพื่อเข้าใจไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อนที่สนิทที่สุดหรือคนที่ฉันรัก ฉันเหงาเป็นแบบนี้มานานนานจนไม่อาจจะจดจำได้ว่าจุดเริ่มคือที่ใด ในความรู้สึกฉันแปลกแยกจากทุกที่ ในความรู้สึกมีฉันและตัวฉันเท่านั้นเราสนิทกันมากพอแล้วกับการที่จะเปิดรับใครเข้ามาเรียนรู้เพื่อสนิทสนมกับตัวเองเพราะความรู้สึกมันยากเหลือเกินกับการเปิดรับใครสักคน ยากเหลือเกินกับการเปิดเผยตัวเองให้สักคนรับรู้ ฉันไม่ไว้ใจใครเลย ฉันไม่เชื่อในความจริงใจของใครเลย ฉันระแวงในทุกการกระทำของคนอื่นทุกอย่างเป็นเรื่องไม่ง่ายดายสำหรับฉัน กับเธอ...วันนี้ฉันเชื่อฉันไว้ใจ ฉันอบอุ่น โลกของฉันฉันเปิดเผยกับเธอ ฉันไม่เหงาเพราะมีเธอ ชีวิตฉันมีเธอจึงมีความหวัง ความหวังที่จะร่วมใช้ชีวิตกับใครสักคนอีกครั้ง แม้วันนี้ถึงจะรู้สึกดีกับเธอแค่ไหนอยากบอกว่า"ขอบคุณ"แต่ฉันไม่อาจพูดคำว่า "รัก"ได้ในช่วงเวลานี้

24ชั่วโมงในหนึ่งวัน จะใช้มันอย่างไรเมื่อเวลามีอยู่อย่างจำกัด อิสระในการใช้เวลาที่มีขอบเขตของฉันเริ่มขึ้นเหมือนทุกๆวัน เธอผู้ที่ร้องเพลงอวยพรในนาทีแรกของวัน เพื่อย้ำถึงความพิเศษนั้น บอกขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันรู้สึกพิเศษร่วมไปกับความเชื่อนั้น เช้าแรกกับการตักบาตรในรอบหลายเดือน ตื่นเต้นจนลืมไปเลยว่าควรจะใส่ข้าวก่อนที่ใส่อาหาร ทำให้พระท่านสับสนว่าจะยื่นบาตรเพื่อใส่ข้าว หรือจะยื่นฝาบาตรเพื่อใส่อาหารให้ฉันดี แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือฉันไม่รู้ว่าอาหารที่ใส่คืออะไร ?? ของขัวญชิ้นแรกในวันนี้น่าทึ่งเกินกว่าที่จะคาดเดา  เพราะไม่ต้องต้องเดาสัมผัสด้วยมือครั้งแรกฉันแน่ใจในทันที่ภายใต้กระดาษสีชมพูแป้นแร้น น้ำหนักที่มาก ความแข็ง เหลี่ยมคมที่ชัดเจน "พี่ออไม้ใช่ไหม๊?" ยิ้ม "มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่กระต่ายคิดก็ได้นะ" แต่พอเวลาผ่านไปสักพักหล่อนก็เฉลยเองปราศจากการการรบเร้ารอบสองจากฉัน"นี่กระต่ายรู้ไหมมันเป็นไม่สักทองเลยนะอายุ6ปีเชียวล่ะ ที่บ้านพี่มีเยอะมาก พี่ให้แม่พี่ส่งมาให้นะเห็นกระต่ายชอบไม้" นิ่งด้วยความรู้สึกทึ่งกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ มองท่อนไม้สักทองท่อนนั้นด้วยไม่แน่ใจฉันควรดีใจใช่ไหม ได้ข่าวว่าบ้านพี่แกอยู่ลำปาง และไม้ท่อนนี้ส่งด่วนถึงภายในวันเดียวด้วยสิ.. พี่ออคงไม่รู้ว่าปลวกจะไม่กินไม้สัก  แต่หล่อนคงรู้ว่าปลวกอย่างฉันไม้อะไรก็เอาทั้งนั้น โอ้วววไม้สักทองอร่อยกว่าทีคิด  ตกเย็นร่วมร้องเพลงhappy birthdayทางโทรศัพท์กับบีมอย่างบ้าคลั่ง จริงๆแล้วฉันควรฟังบีมร้อง แต่มันจะมันส์อะไรร่วมร้องอย่างไร้จังหวะ ทำนองที่ถูกต้องดีกว่า เวลาของการรอคอยใครสักคนใกล้จะจบลงแล้ว แต่ฉันก็ยังรอต่อไปจนกว่าจะขาดใจดิ้น....... 24ชั่วโมงในหนึ่งวันที่พิเศษของฉันพิเศษยังไงหว่า แว่วๆว่าน้องจะเป่าเทียน อ้าว..

หาเพลงที่ชอบไม่เจอ ไม่รู้ชื่อเพลงชื่อนักร้องและจำเนื้อร้องไม่ได้ แต่ก็ยังทนหาทั้งที่รู้ว่ายากที่จะเจอแต่ก็อยากหา รู้ว่าเสียเวลาก็จะทำ รั้นจนพอใจก็หยุด

กลัววันนี้กลัว ถูกกระตุ้นเตือนสิ่งที่ซ่อนไว้บางอย่างโดยไม่รู้ตัว ขลาดเกินไปที่จะเผยออกมาทั้งหมด แต่ก็เก็บไว้ไม่ได้ทั้งหมด กลัวจริงๆกลัวตัวตนของตัวเองเหลือเกิน อยากมีวันที่มองโลกด้วยความโล่ง โปร่ง มองทุกสิ่งอย่างเปิดเผย ไม่ปิดปังซ่อนเร้น ทำทุกอย่างอย่างจริงใจ ไม่กลัว ไม่อาย ไม่หวั่นไหว แต่วันนี้ยังไม่กล้ายังอยู่ในที่ที่เดิม  

หนึ่งเดือนที่ขาดหายไปฉันไม่ได้เว้นไว้เพื่อตัวเอง ฉันเว้นเพื่อเธอ สิ่งที่เธอมอบให้ฉัน จากตัวเธอแด่ฉันคือ"ว่างเปล่า" ชีวิตฉันไม่ได้ต้องการความว่างเปล่า ไม่ใช่ว่าต้องการอะไร แต่ไม่ต้องการความว่างเปล่า ที่ว่างระหว่างเรา ไม่ใช่ระยะห่างของเวลา หรือระยะห่างของระยะทาง เพียงแต่เป็นระยะห่างระหว่างหัวใจ เพื่อเธอฉันจึงยอมจากมาเพื่อมีวันได้ร่ำลา ยอมเจ็บเพื่อได้รู้สึก ยอมเจือจางเพื่อเลือนลาง และยอมมีระยะห่างเพื่อว่างเปล่าในความสัมพันธ์

เธอทำให้คนอื่นเชื่อได้ส่วนฉันทำให้คนเชื่อไม่เป็น เธอมีวิธีควบคุมคนอื่นแต่ฉันไม่มี เธอภาษาดีส่วนฉันพูดจาไม่รู้เรื่อง เธอปรัชญาฉันสามัญ  เธอผู้คนฉันโลก"ส่วนตัว"  เธอให้ฉันพิเศษแต่ฉันให้เธอธรรมดา เธอให้รักแต่ฉันให้พอใจ วันนี้เธอดูจริงจังแต่ฉันยังเรื่อยไป.......

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า "ไม่พอ" ทำไมฉันถึงไม่เต็มสักที เพราะอายุยังน้อย หรือเป็นเพราะพึ่งเริ่มต้น สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดคืออะไรกัน? บางครั้งสับสน บางครั้งแน่ใจ บางครั้งรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่ไม่ใช่แล้วฉันมานั่งทำไรที่นี้ ฉันไม่พอฉันต้องการอะไรที่มากกว่านี้ รู้สึกถึงคุณค่าในสิ่งที่ทำมากกว่านี้ ปัญหาของฉันคือฉันไม่รู้ว่าอะไรคือคุณค่า ฉันจะทำอะไรที่มีคุณค่าดีล่ะ?

ทุกวันฉันคิดหาคำตอบให้กับตัวเองเพราะฉันเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่ทำ คนเราเกิดมาเพื่ออะไร แล้วฉันเกิดมาเพื่ออะไรกัน  บางคนเคยบอกว่าฉันทำดีแล้วอย่ารีบร้อน แต่ฉันก็รู้สึกว่ายังไม่พอ ฉันอยากทำไรให้ที่สุดของความรู้สึกฉันอยากพอใจในสิ่งที่ทำ ไม่ใช่แค่เพียงชื่อเสียงเงินทอง แต่อยากให้สิ่งนั้นมีคุณค่ากับจิตใจของฉันด้วย ฉันไม่อยากใช้ชีวิตไปวันๆแล้วสิ

17 พฤษภาคม2552 ฉันขอเจอเธออีกครั้งหนึ่ง ดูเธอสบายๆและลักษณะของความหยิ่งของเธอยังปกคลุมอยู่ ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกของคนที่มีใจให้กันอีกต่อไป คำพูดที่เธอพูดกับฉันไม่อ่อนโยนเหมือนเก่า บางครั้งก็รุนแรงจนใจหาย ดูเหมือนฉันทำอะไรก็ผิดไปทุกอย่างในวันนี้ทั้งการเดิน การพูด เกิดอาการประหม่าทำตัวไม่ถูก เบลอไปแล้วเราบอกตัวเองให้อดทน เพราะวันนี้ฉันอยากเลี้ยงข้าวเนื่องในวันเกิดของเธอที่ผ่านมา วันนี้ฉันมาดี มาด้วยความรู้สึกที่ดี ความรู้สึกของฉันกับเธอแล้วมันยังดีเหมือนเดิมทุกอย่าง ครั้งนี้บางทีอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะเจอกัน คาดหวังให้วันนี้เป็นวันที่ดีในความทรงจำตลอดไปของชีวิตเพราะอย่างน้อยเธอก็จะเป็นคนที่ฉันจดจำในฐานะคนรัก ฉันไม่สามารถจดจำเธอแบบเพื่อนได้ขอโทษที

 ถึงเตรียมตัวเตรียมใจมาขนาดไหนก็ยังพลาดรู้ทั้งรู้ว่าใจเธอเปลี่ยนไปแล้ว นั้นก็เจ็บ แต่เธอยังแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนอีกทั้งการคุยโทรศัพท์ เทคแคร์เค้าโดยการชื้อของให้ ชื้นชมถึงความดีของเค้า..เธอเคยบอกว่าเค้าเสียน้ำตาให้เธอเหมือนเธอรู้สึกดีมาก.... กับฉันฉันเสียน้ำตาให้กับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ว่ารักจนมาถึงทุกวันนี้ ..เพราะอะไร?? เพราะรัก เพราะเป็นห่วงเพราะทรมานกับความสัมพันธ์ที่ไม่แน่นอน เพราะความต้องการมากเกินไปและไม่ได้อย่างที่ต้องการ

วันนี้ฉันมาดีจริงๆนะอย่าทำร้ายใจฉันมากไปกว่านี้เลย อย่ามองฉันแบบนี้เลย อย่าว่าฉันแบบนั้นเลย ฉันยอมแล้ว ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องราวเมื่อปีที่แล้ว ครั้งหนึ่งฉันคิดถึงเธอมากฉันไม่เคยรู้สึกคิดถึงใครด้วยใจร้อนรนแบบนี้มาก่อน โทรหาเธอ เธอในขณะนั้นบอกว่ากำลังคิดถึงฉันอยู่พอดีมีความสุขมากเลยรู้ไหมอย่างน้อยเราก็คิดถึงพร้อมๆกัน แต่คงไม่ใช่วันนี้ วันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วสุดท้ายก็เป็นคนโง่ๆในสายตาเธอ ถามตัวเองว่ามาทำอะไรวันนี้มาเพื่อให้แน่ใจใช่ไหมว่าเธอเปลี่ยนไปแล้ว หรือมาเพื่อให้ตัวเองเจ็บมากขึ้น ไร้ค่า ไร้ความหมายจริงๆ ฉันเป็นตัวอะไรไปแล้ว พยายามหาคำตอบในใจลึกๆแล้ว วันนี้ฉันตั้งใจมาเพราะอยากทำอะไรดีๆเพื่อเธอจริงๆมันเป็นครั้งสุดท้ายที่ตั้งใจทำเพื่อเธอแล้วนะ เพราะรู้ว่าว่าไม่ควรยุ่งกับเธออีก แต่ทุกอย่างก็เลวร้ายไม่ดีเลย ขอโทษเธอจริงๆ

อยากบอกเธอว่าเธอฉันยังรักเธอเหมือนเดิมไม่ว่าเธอจะเป็นยังงัยดีแค่ไหนเลวยังงัยความรู้สึกของฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แต่ก็รู้ว่าควรพูดให้เงียบที่สุดภายในใจตัวเองก็พอ

วันที่15 พฤษภาคม ของทุกปีเป็นวันคล้ายวันเกิดคุณ จริงแล้วอยากมอบของขวัญให้คุณ แต่หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปมากขึ้นทุกที่ๆใจหายเหมือนกัน คุณห่างฉันไปทุกที่ๆ ไม่มีแรงจะรั้งคุณนะ จะอยู่ตรงนี้ล่ะอยู่ในที่ที่ควรอยู่ เฝ้าดูคุณอยู่ห่างๆ คุณไม่ต้องการของๆฉันไม่เป็นไร คุณรู้สึกผิด อย่าเลยอย่ารู้สึกแบบนั้น ฉันไม่ต้องการ อย่าทำให้ฉันรู้สึกดีเกินไปที่ทำไรเพื่อคุณ เพราะคุณเองก็ไม่เคยจะเรียกร้องมัน ฉันรู้ว่าคุณเองก็รู้ว่าคุณไม่ผิด

วันเกิดปีนี้อยากขอให้คุณมีสุขภาพที่ดี มีความสุขใจในทุกๆเรื่องรวมทั้งเรื่องของความรักนั้นด้วย ขอให้มีความสุขมากๆนะค่ะ

คนเราหนอคนที่ดีๆมาให้รักให้ชอบก็ไม่เอา จะเอาแต่คนที่เค้าไม่เห็นจะใส่ใจ ชาติก่อนคงทำกรรมกับความรักไว้เยอะชาตินี้เลยต้องมาใช้กรรม เวรรรรรรรรรรรกรรมจริงๆ แฟนก้ไม่เคยจะมีกับเค้าพอจะให้มันเป็น มันก็ท้อหนีหายไปแล้ว เพื่อนบอกมึงนะเรื่องมาก เลือกอยู่ได้ เอ้าแฟนนะเว้ยอยู่กันรักกันมีความผูกพันธ์ ขนาดโทรศัพท์หายพึ่งใช้ได้แค่เดือนเดียวเอง ยังเสียใจ แปลกนะคนทำหายบอกว่าโง่ แต่คนที่ล้วงได้บอกว่าเก่ง ฉันทำหายฉันเลยกลายเป็นคนโง่ คนที่ล้วงกระเป๋าเอาโทรศัพท์ฉันไปเป็นคนเก่งซะงั้น โลกแม่งเป็นเหี้ยไรไปแล้ว กูจะพยายามเป็นคนดี แต่พวกมึงก็ช่วยด้วยสิค่ะขี้ขโมยวะสาดดดด

อกหัก+โทรศัพท์หาย ชีวิตฉันเป็นอะไรไปเพราะอะไรนะฉันจึงได้แย่ขนาดนี้ ฉันเหนื่อยจังเหนื่อยมากๆ ขอยอมแพ้ อยากนอนพักเป็นเวลานานๆไม่อยากตื่นไม่อยากรู้สึกตัวเพราะมันมีแต่เรื่องเธอเข้ามาในความคิด เธอทำให้ฉันอกหักเป็นครั้งที่สอง อยากพอแล้วเธอจ๋ามันเจ็บจนเหนื่อยแล้ว ไม่รักไม่สนใจจะถามทำไมจะอยากรู้ไปทำไมว่าฉันเขียนสเปซบอกความในใจใคร เธอฉันมีเธอคนเดียว แล้วจะปรึกษาฉันทำไมเรื่องคนใหม่ของเธอรู้ก็ว่าฉันรักเธอ ไม่สงสารฉันบ้างเลยหรือสิ่งดีๆที่เคยทำเพื่อเธอไม่มีค่าพอเลยหรือ

แย่ขนาดพี่ดีไซน์อีกคนทักต่ายตาบวมมากกกกก ร้องไห้มาละสิ555555สมน้ำหน้า....... เรื่องของเรื่องเค้ารู้งัยว่าฉันกำลังแซด ไม่รู้จะพูดอะไรดีไปกว่าขอบคุณมากเลยพี่

หลงทางไม่รู้จะไปยังงัย คิดถึงก็คิดถึง รู้ใช่ไหมว่าเวลาที่คิดถึงใครมากๆเป็นยังงัย เวลานี้ฉันรับรู้มันเต็มความรู้สึกเท่าที่ฉันมี