rebelfeeling

ฉันเหงาฉันจะอยู่เป็นเพื่อนตัวเองเราจะออกไปเดินเล่นด้วยกันที่นั้นที่นี่ ฉันเหงาฉันอยู่คนเดียวได้ถึงจะโดดเดี่ยวแต่บางคราวก็สุข  ฉันเหงาแต่เรามีกันและกันเสมอในโลกของเรา ฉันเหงาแต่ฉันก็ไม่เคยต้องการให้ใครได้เข้ามาเพื่อเข้าใจไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ เพื่อนที่สนิทที่สุดหรือคนที่ฉันรัก ฉันเหงาเป็นแบบนี้มานานนานจนไม่อาจจะจดจำได้ว่าจุดเริ่มคือที่ใด ในความรู้สึกฉันแปลกแยกจากทุกที่ ในความรู้สึกมีฉันและตัวฉันเท่านั้นเราสนิทกันมากพอแล้วกับการที่จะเปิดรับใครเข้ามาเรียนรู้เพื่อสนิทสนมกับตัวเองเพราะความรู้สึกมันยากเหลือเกินกับการเปิดรับใครสักคน ยากเหลือเกินกับการเปิดเผยตัวเองให้สักคนรับรู้ ฉันไม่ไว้ใจใครเลย ฉันไม่เชื่อในความจริงใจของใครเลย ฉันระแวงในทุกการกระทำของคนอื่นทุกอย่างเป็นเรื่องไม่ง่ายดายสำหรับฉัน กับเธอ...วันนี้ฉันเชื่อฉันไว้ใจ ฉันอบอุ่น โลกของฉันฉันเปิดเผยกับเธอ ฉันไม่เหงาเพราะมีเธอ ชีวิตฉันมีเธอจึงมีความหวัง ความหวังที่จะร่วมใช้ชีวิตกับใครสักคนอีกครั้ง แม้วันนี้ถึงจะรู้สึกดีกับเธอแค่ไหนอยากบอกว่า"ขอบคุณ"แต่ฉันไม่อาจพูดคำว่า "รัก"ได้ในช่วงเวลานี้

24ชั่วโมงในหนึ่งวัน จะใช้มันอย่างไรเมื่อเวลามีอยู่อย่างจำกัด อิสระในการใช้เวลาที่มีขอบเขตของฉันเริ่มขึ้นเหมือนทุกๆวัน เธอผู้ที่ร้องเพลงอวยพรในนาทีแรกของวัน เพื่อย้ำถึงความพิเศษนั้น บอกขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันรู้สึกพิเศษร่วมไปกับความเชื่อนั้น เช้าแรกกับการตักบาตรในรอบหลายเดือน ตื่นเต้นจนลืมไปเลยว่าควรจะใส่ข้าวก่อนที่ใส่อาหาร ทำให้พระท่านสับสนว่าจะยื่นบาตรเพื่อใส่ข้าว หรือจะยื่นฝาบาตรเพื่อใส่อาหารให้ฉันดี แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือฉันไม่รู้ว่าอาหารที่ใส่คืออะไร ?? ของขัวญชิ้นแรกในวันนี้น่าทึ่งเกินกว่าที่จะคาดเดา  เพราะไม่ต้องต้องเดาสัมผัสด้วยมือครั้งแรกฉันแน่ใจในทันที่ภายใต้กระดาษสีชมพูแป้นแร้น น้ำหนักที่มาก ความแข็ง เหลี่ยมคมที่ชัดเจน "พี่ออไม้ใช่ไหม๊?" ยิ้ม "มันอาจจะไม่ใช่อย่างที่กระต่ายคิดก็ได้นะ" แต่พอเวลาผ่านไปสักพักหล่อนก็เฉลยเองปราศจากการการรบเร้ารอบสองจากฉัน"นี่กระต่ายรู้ไหมมันเป็นไม่สักทองเลยนะอายุ6ปีเชียวล่ะ ที่บ้านพี่มีเยอะมาก พี่ให้แม่พี่ส่งมาให้นะเห็นกระต่ายชอบไม้" นิ่งด้วยความรู้สึกทึ่งกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ มองท่อนไม้สักทองท่อนนั้นด้วยไม่แน่ใจฉันควรดีใจใช่ไหม ได้ข่าวว่าบ้านพี่แกอยู่ลำปาง และไม้ท่อนนี้ส่งด่วนถึงภายในวันเดียวด้วยสิ.. พี่ออคงไม่รู้ว่าปลวกจะไม่กินไม้สัก  แต่หล่อนคงรู้ว่าปลวกอย่างฉันไม้อะไรก็เอาทั้งนั้น โอ้วววไม้สักทองอร่อยกว่าทีคิด  ตกเย็นร่วมร้องเพลงhappy birthdayทางโทรศัพท์กับบีมอย่างบ้าคลั่ง จริงๆแล้วฉันควรฟังบีมร้อง แต่มันจะมันส์อะไรร่วมร้องอย่างไร้จังหวะ ทำนองที่ถูกต้องดีกว่า เวลาของการรอคอยใครสักคนใกล้จะจบลงแล้ว แต่ฉันก็ยังรอต่อไปจนกว่าจะขาดใจดิ้น....... 24ชั่วโมงในหนึ่งวันที่พิเศษของฉันพิเศษยังไงหว่า แว่วๆว่าน้องจะเป่าเทียน อ้าว..

หาเพลงที่ชอบไม่เจอ ไม่รู้ชื่อเพลงชื่อนักร้องและจำเนื้อร้องไม่ได้ แต่ก็ยังทนหาทั้งที่รู้ว่ายากที่จะเจอแต่ก็อยากหา รู้ว่าเสียเวลาก็จะทำ รั้นจนพอใจก็หยุด

กลัววันนี้กลัว ถูกกระตุ้นเตือนสิ่งที่ซ่อนไว้บางอย่างโดยไม่รู้ตัว ขลาดเกินไปที่จะเผยออกมาทั้งหมด แต่ก็เก็บไว้ไม่ได้ทั้งหมด กลัวจริงๆกลัวตัวตนของตัวเองเหลือเกิน อยากมีวันที่มองโลกด้วยความโล่ง โปร่ง มองทุกสิ่งอย่างเปิดเผย ไม่ปิดปังซ่อนเร้น ทำทุกอย่างอย่างจริงใจ ไม่กลัว ไม่อาย ไม่หวั่นไหว แต่วันนี้ยังไม่กล้ายังอยู่ในที่ที่เดิม  

หนึ่งเดือนที่ขาดหายไปฉันไม่ได้เว้นไว้เพื่อตัวเอง ฉันเว้นเพื่อเธอ สิ่งที่เธอมอบให้ฉัน จากตัวเธอแด่ฉันคือ"ว่างเปล่า" ชีวิตฉันไม่ได้ต้องการความว่างเปล่า ไม่ใช่ว่าต้องการอะไร แต่ไม่ต้องการความว่างเปล่า ที่ว่างระหว่างเรา ไม่ใช่ระยะห่างของเวลา หรือระยะห่างของระยะทาง เพียงแต่เป็นระยะห่างระหว่างหัวใจ เพื่อเธอฉันจึงยอมจากมาเพื่อมีวันได้ร่ำลา ยอมเจ็บเพื่อได้รู้สึก ยอมเจือจางเพื่อเลือนลาง และยอมมีระยะห่างเพื่อว่างเปล่าในความสัมพันธ์